Gaziantep denince akla önce üretim gelir, emek gelir, alın teri gelir. Sabahın erken saatlerinde fabrikaların yollarına düşen işçiler, kepenklerini açan esnaf, gün doğmadan tezgâhının başına geçen üretici… Bu şehir yıllardır çalışarak, üreterek ve mücadele ederek büyüdü. Gaziantep’in bugün Türkiye ekonomisindeki yeri de bunun en güzel göstergelerinden biri.
Ama bugün şehirde başka bir ses de var. O ses, dükkânını açan esnafın “İşler nasıl olacak?” diye düşünmesinin sesi. Artan maliyetlerin, yüksek kiraların ve hayat pahalılığının getirdiği endişe… Gaziantep büyürken, bu büyümenin sokağa ne kadar yansıdığı sorusunu da konuşmamız gerekiyor.
Çünkü bir şehrin ekonomisini yalnızca ihracat rakamlarıyla ölçmek yetmez. O şehrin çarşısına, pazarına, sanayi sitesine, küçük işletmesine de bakmak gerekir. Esnafın yüzü gülüyorsa, vatandaş alışverişini rahat yapabiliyorsa, gençler geleceğe umutla bakabiliyorsa ekonomi gerçekten güçlüdür.
Gaziantep’in en büyük gücü de zaten burada. Bu şehir zor zamanlarda bile ayakta kalmayı bilen insanlara sahip. Esnafıyla, işçisiyle, sanayicisiyle, çiftçisiyle Gaziantep’in güçlü bir üretim kültürü var. Bugün yaşanan sıkıntılar da bu gücün doğru adımlarla desteklenmesini daha önemli hale getiriyor.
Bence artık hepimizin aynı soruya odaklanması gerekiyor: Gaziantep’i sadece daha büyük değil, daha yaşanabilir ve daha güçlü bir şehir haline nasıl getiririz?
Bunun yolu da birbirimizi dinlemekten geçiyor. Esnafın sesini, işçinin beklentisini, sanayicinin sıkıntısını, gençlerin hayallerini aynı masada konuşabilmekten geçiyor. Çünkü Gaziantep sadece fabrikalardan ve binalardan oluşan bir şehir değil. Gaziantep, burada yaşayan insanların hikâyesidir.
Ve o hikâyenin en güzel tarafı şudur: Bu şehir çalışmayı biliyor.
Şimdi mesele, bu emeğin karşılığını herkesin daha fazla hissedebileceği bir Gaziantep’i birlikte kurabilmek.
Çünkü Gaziantep büyümeye devam etmeli…
Ama Gaziantepli de bu büyümenin içinde kendine yer bulmalı.
